inż. Czesław Mikulski

W 1911 r. ukończył ze złotym medalem szkołę realną w Kozłowie (gubernia tambowska), a po studiach w Politechnice Ryskiej uzyskał w 1916 r. w Moskwie stopień inżyniera mechanika. W okresie studiów należał do czynnych członków polskiej korporacji akademickiej Welecja i był uważany za jednego z przywódców jej życia ideowego. Pracę zawodową rozpoczął jako kierownik działu mechanicznego budowy twierdzy morskiej pod Helsinkami, awansując w 1918 r. na zastępcę kierownika budowy. W latach 1919‑21 pracował w moskiewskim Instytucie Naukowo-Doświadczalnym Kolei Żelaznych, w którym prowadził początkowo badania parowozów w ruchu za pomocą wagonu dyna-mometrycznego, a następnie zaprojektował i zbudował pierwszy w Europie parowóz opalany pyłem węglowym. Wyniki swoich badań opublikował w Przeglądzie Technicznym (1922 nr 46-48).

Od 1921 r. przez 2 lata pracował w dziale kotłów Urzędu Patentowego. W lipcu 1922 r. bezskutecznie starał się o asystenturę na Politechnice  Warszawskiej w Katedrze Turbin i Maszyn Parowych, kierowanej przez prof. Wiesława Chrzanowskiego. W latach 1926‑37 był sekretarzem technicznym Polskiego Kombinatu Energetycznego. W Iatach 1937‑38 kierował biurem technicznym Państwowego Monopolu Spirytusowego w Warszawie, a od maja 1939 r. pełnił obowiązki radcy w Biurze Przemysłu Wojennego Ministerstwa Spraw Wojskowych. W latach 30 współpracował z Muz. Przem. i Techniki jako członek Rady i Sekcji Obróbki Metali, Przemysłu Metalowego i Energetyki, a w 1939 r. jako kierownik Wzorcowni i Poradni Bezpieczeństwa Pracy. 

Największe osiągnięcia odnotował Mikulski w pracy redakcyjnej. Był wybitnym redaktorem prasy technicznej w dwudziestoleciu międzywojennym. Redagował wówczas Przegląd Techniczny (PT) (1923‑34) i Przegląd Mechaniczny (1935‑39). Wprowadził na łamy redagowanych czasopism nowe działy, a przede wszystkim zeszyty monograficzne, poświęcone poszczególnym gałęziom techniki i przemysłu, a sporadycznie wybitnym inżynierom. np. w 1930 r. w PT - Aleksandrowi Wasiutyńskiemu. Ambicją Mikulskiego było skupienie wokół redagowanych czasopism najwybitniejszych specjalistów z różnych dziedzin techniki. W tym celu wprowadził specjalistyczne dodatki, których był współredaktorem. I tak w 1925 r. rozpoczął wydawanie „Wiadomości Polskiego Komitetu Normalizacyjnego”, w 1927 r. - „Sprawozdania i Prace Polskiego Komitetu Energetycznego” i „Nowiny Techniczne”, a w 1933 r. „Wiadomości Towarzystwa Wojskowo-Technicznego”. Wprowadził na łamy redagowanych czasopism autorów zagranicznych; głównie czeskich i francuskich. Większość zamieszczanych materiałów wyróżniała się wysokim poziomem merytorycznym, zwracała uwagę strona edytorska - bardzo dobrej jakości papier, znakomite rysunki i fotografie, atrakcyjne rozwiązania plastyczne okładek. W 1935 r. na miejsce zlikwidowanego „Mechanika”, przeznaczonego dla średniego personelu technicznego, zorganizował, Przegląd Mechaniczny, miesięcznik o charakterze wyłącznie inżynierskim. Na łamy PM przeniósł wszystkie ww. dodatki specjalistyczne, oprócz zlikwidowanych w 1934 r. „Nowin technicznych”, ale przejął z Mechanika — „Wiadomości SIMP” poświęcone głównie działalności stowarzyszenia. Napisał kilkanaście artykułów poświęconych: opalaniu parowozów pyłem węglowym, silnikom tłokowym, organizacji i osiągnięciom naukowych zagranicznych placówek badawczych, międzynarodowym kongresom energetycznym, roli i zadaniom polskiej prasy technicznej. Opracowując w 1933 r. broszurę pt. ”SIMP Dzieje i prace 1926‑1932”. W 1925 r. objął redakcję podręcznika dla inżynierów „Technik”, po wieloletnich pracach doprowadził w 1936 r. do wydania t. I, wznowionego po wojnie. Po wybuchu II Wojny Światowej przeniósł się do Błonia koło Warszawy, skąd od 1940 dojeżdżał do Warszawy, gdzie wykładał mechanikę, termodynamikę i budowę kotłów parowych w Państwowej Szkole Budowy Maszyn, utworzonej na miejsce zamkniętej przez Niemców Państwowej Wvższej Szkoły Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda. 

 Organizujący w 1945 r. Politechnikę Łódzką prof. Bohdan Stefanowski zaproponował Mikulskiemu współpracę. W październiku 1945 r. otrzymał etat zastępcy prof. w Katedrze Maszynoznawstwa na Wydziale Chemi, równocześnie podjął starania o wznowienie wydawania Przeglądu Mechanicznego. Po śmierci Mikulskiego w roku 1954, wydano Jego obszerną pracę pt. „Kotły parowe” wydanie II (wytwornice parowe).

Mikulski został przyjęty do Stowarzyszenia Technicznego w Warszawie (30 czerwca 1922 r.), wkrótce jednak podjął ostrą krytykę jego struktur organizacyjnych, opowiadając się za tworzeniem stowarzyszeń według specjalności zawodowych i poziomu wykształcenia. Był głównym, obok H. Mierzejewskiego, współtwórcą SIMP w 1926 r. W latach 1926‑39 był członkiem Zarządu Głównego SIMP, w tym w latach 1926‑29 wiceprezesem, a następnie do końca marca 1934 r. prezesem SIMP, zawężając jednak jego działalność przede wszystkim do corocznych zjazdów inżynierów mechaników polskich. Współpracował z wieloma innymi stowarzyszeniami i związkami. Był m. in. czł. zarządu: Polskiego Związku Wydawców Dzienników i Czasopism (zał. w 1928 r.), Związku Polskicj Czasopism Technicznych i Zawodowych, Towarzystwa Wojskowo-Technicznego (zał. w 1932 r.), Stowarzyszenia Członków Polskich Kongresów Drogowych (zał. w 1926 r.). Włączył się także w prace, powstającej w 1935 r. Naczelnej Organizacji Inżynierów RP, w której kierował w 1937 r. komisją prasowo-redakcyjną. W 1937 r. wchodził w skład komisji organizacyjnej I Polskiego Kongresu Inżynierów we Lwowie.

• Inżynier mechanik
• redaktor czasopism technicznych
• prezes SIMP w latach 1929‑1934
• zaprojektował i zbudował pierwszy w Europie parowóz opalany pyłem węglowym
• Współzałożyciel i prezes SIMP
• Założył w 1935 r. „Przegląd Mechaniczny” jako nowoczesne czasopismo inżynierskie

Za działalność zawodową i społeczną otrzymał w 20-leciu międzywojennym Złoty Krzyż Zasługi. 

Z poślubioną w 1928 r. Heleną z domu Płatkowską (ur. 1907) miał 3 synów: Czesława (ur. 1929), Stanisława (ur. 1932) i Stefana (ur. 1935).

Zmarł 24 grudnia 1946 r., pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 215-VI-16).