prof. inż. mech. i dr h. c. PW Janusz Ernest Tymowski

Po wybuchu wojny osiedlił się w Lublinie i pracował w Fabryce Maszyn Rolniczych „Plon” od października 1939 r. do sierpnia 1943 r. jako inż. warsztatowy. W 1940 r. wstąpił do ZWZ-AK, działał w grupach przygotowujących przejęcie po wojnie zakładów przemysłu wojennego. W sierpniu 1943 r. przeniósł się do Warszawy, gdzie w konspiracji pełnił obowiązki szefa Biura Wojskowego Przemysłu w strukturze AK. Występował pod pseud. „Ernest”, „Jaworski”. W okresie bezpośrednio poprzedzającym Powstanie Warszawskie był jednym z zastępców szefa Oddz. Produkcji Konspiracyjnej Sztabu KG AK inż. Gokielego – „Ryszard”. AK prowadziła jako jedyna konspiracyjna organizacja w Europie, podziemną produkcję broni i sprzętu wojskowego i to w skali półprzemysłowej. W czasie Powstania Warszawskiego kierował produkcją środków walki w rejonie Śródmieścia Południe. Jako oficer czasu wojny przeszedł przez obozy jenieckie Stalag Lamsdorf i Oflag IID Grossborn. Ewakuowany z obozem w styczniu 1945 r. przebył pieszo ok. 700 km szlak do Sandbostel. Wyzwolony przez wojska brytyjskie organizował, w ramach całości szkolnictwa tworzonego przez dyr. Pasierbińskiego, szkolnictwo zawodowe dla wysiedlonych Polaków. W grudniu 1945 r. powrócił do kraju.

W latach 1946 r. objął stanowisko naczelnego dyrektora Wytwórni Wagonów i Mostów w Chorzowie, która uczestniczyła w tym czasie w budowie Mostu Śląsko-Dąbrowskiego w Warszawie. W Chorzowie utworzył szkołę zawodową, zorganizował Oddział Górnośląski SIMP, wykładał w Państwowym Technikum dla Pracujących w Bytomiu. Od listopada 1947 r. do maja 1948 r. kierował Dyrekcją Ciężkiego Przemysłu w Centralnym Zarządzie Przemysłu Metalowego w Bytomiu. Od maja 1948 r. do czerwca 1949 r. był dyrektorem inwestycji w Centralnym Zarządzie Przemysłu Metalowego w Warszawie. W tym czasie specjalną troską otaczał organizowane biura projektowe, a szczególnie Biuro Projektowania Zakładów Przemysłu Metalowego i Elektrotechnicznego „Prozamet” z siedzibą w Gliwicach, którego pierwszym dyrektorem był inż. R. Juszkiewicz, przedwojenny generalny projektant Zakładów Południowych w Stalowej Woli. Od czerwcu 1949 r. był radcą Ministra Przemysłu Ciężkiego, a od stycznia 1950 r. dyrektorem technicznym organizującego się przemysłu maszyn budowlanych. W okresie tym prowadził komisję maszyn i urządzeń rolniczych Polskiego Komitetu Normalizacyjnego. We wrześniu 1951 r. przeszedł na stanowisko dyrektora technicznego Zakładów Mechanicznych „Ursus” i równolegle objął Katedrę Technologii Budowy Maszyn na PW. W 1955 r. otrzymał nominację na prof. nzw., a w 1964 r. na prof. zw. W 1955 r. złożył rezygnację z pracy w ZM „Ursus”, protestując przeciwko poleceniu uruchomienia w „Ursusie” produkcji licencyjnej ciągnika „Białoruś”. Po krótkim okresie pracy w Instytucie Organizacji Przemysłu Maszynowego, poświęcił się pracy dydaktycznej na PW i pracy społecznej.

Prowadził wykłady, seminaria i prace projektowe. Był autorem skryptów dla studentów, a także dwóch podręczników akademickich: „Automatyzacja procesów technologicznych w przemyśle maszynowym” (I wyd. - 1966, II wyd. - 1974, tłum. węgierskie 1969) i „Technologia budowy maszyn” (I wyd. - 1970, II wyd. - 1972). Promował 11 doktoratów, napisał kilkadziesiąt recenzji prac doktorskich. W 1964 r. prowadził wykłady w WSNS przy KC PZPR. Był prorektorem PW w latach 1960‑1963, członkiem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej, sekretarzem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego (1960‑1963), pełnomocnikiem Ministra Nauki ds. Politechniki Telewizyjnej (1966‑1972), przewodniczącym Polskiego Komitetu ds. Wymiany Praktyk Studenckich (1960‑1970). Od 1970 r. wchodził w skład Komitetu ds. Kształcenia Inżynierów - Międzynarodowej Federacji Stowarzyszeń Technicznych. Był rzeczoznawcą UNESCO ds. zorganizowania Wydz. Techn. na Uniwersytecie w stolicy Brazylii (1965) i członkiem zespołu doradców dla org. szkolnictwa zawodowego w Algierii (1979). W 1972 r. przeszedł na emeryturę. 

W 1958 r. wydal książkę pt. „Obliczanie zapotrzebowania na kadry techniczne w przemyśle”. W 1959 r. na zlecenie Komisji Planowania dokonał obliczenia zapotrzebowania na kadrę inżynierską w latach 1961‑1975. Prowadził działalność publicystyczną, opublikował m.in. w ramach Społecznego Ośrodka Badań i Studiów Zamku SIMP w Rydzynie pracę pt. „Zarobki pracowników technicznych w wybranych krajach wysokorozwiniętych” a także kilkadziesiąt artykułów i wydał książki: „Inżynier – Gospodarka-Społeczeństwo” (W. 1975) oraz „Organizacja szkolnictwa wyższego w Polsce” (W. I - 1975, II - 1980). Dzielił się olbrzymią wiedzą i doświadczeniem przemysłowym, pisząc artykuły i wygłaszając odczyty, m.in. w Polskim Towarzystwie Historii Techniki. W swoich wystąpieniach często podkreślał, że: „działalność inżynierska polegająca na tworzeniu nowych konstrukcji i technologii to również twórczość techniczna i nie jest ona działalnością drugorzędną w stosunku do twórczości w kulturze”. Do końca życia przewodniczył Radzie Programowej SBTP. Od sierpnia 1947 r. był członkiem PPR, a następnie PZPR. 

Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim (kw. 41-I-19)