prof. dr hab. inż. Jerzy Modrzewski

Podczas okupacji niemieckiej ukończył tajne komplety, uzyskując maturę oraz dyplom technika mechanika samochodowego. W 1945 r. ukończył Oficerską Szkołę Artylerii w Chełmie i Olsztynie, otrzymując stopień podporucznika. W 1950 r. ukończył Wydział Mechaniczno-Samochodowy Wyższej Szkoły Inżynierskiej im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda. W 1958 r. uzyskał tytuł magistra inżyniera na Wydziale Wojsk Pancernych i Samochodowych Wojskowej Akademii Technicznej. Stopień doktora nauk technicznych otrzymał w 1967 r. w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki PAN, a doktora habilitowanego w 1974 r. na Politechnice Poznańskiej. W 1978 r. uzyskał tytuł profesora nauk technicznych.

Po wstąpieniu do Ludowego Wojska Polskiego otrzymał przydział do 9 Pułku Piechoty 3 Dywizji Piechoty im. R. Traugutta. W 1945 r. został elewem Oficerskiej Szkoły Artylerii w Chełmie i Olsztynie. Ukończył naukę i 11 listopada 1945 r. był promowany na pierwszy stopień oficerski – podporucznika, w korpusie oficerów artylerii. Po promocji został dowódcą plutonu w 55 Pułku Artylerii Lekkiej w Olsztynie, a następnie komendantem dywizyjnej szkoły podoficerskiej w 15 Dywizji Piechoty. W 1946 r. został instruktorem plutonu szkoleniowego, a następnie dowódcą kompanii w 38 Transportowo-Szkolnej Kompanii Samochodowej, a w 1947 r. adiutantem w I Okręgowym Batalionie Samochodowym. Stąd został skierowany czasowo do Departamentu Personalnego MON na stanowisko pomocnika kierownika sekcji. W październiku 1950 r. ukończył Wydział Mechaniczno-Samochodowy Wyższej Szkoły Inżynierskiej im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda. Następnie służył w delegaturze Oddziału VIII Technicznego Sztabu Generalnego WP, w Instytucie Motoryzacji oraz jako kierownik Stacji Doświadczalno-Badawczej Sprzętu Motoryzacyjnego. W latach 1951‑65 był zastępcą komendanta i komendantem Poligonu (od 1956 r. - Ośrodka) Nauk.-Bad. Sprzętu Pancernego i Motoryzacji w Sulejówku. W 1965 r. kierowany przez niego ośrodek został podniesiony do rangi instytutu pod nazwą Wojskowy Instytut Techniki Pancernej i Samochodowej. W 1958 r. ukończył studia wyższe na Wydziale Wojsk Pancernych i Samochodowych WAT w Warszawie i otrzymał dyplom mgra inż. W 1967 r. został doktorem n. techn. w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki PAN, a w 1974 r. doktorem hab., na mocy uchwały Rady Naukowej Wydziału Techniczno-Mechanicznego Politechniki Poznańskiej.

 Na mocy uchwały Rady Państwa otrzymał 29 września 1966 r. nominację na stopień generała brygady. W październiku 1966 r. objął stanowisko szefa Służby Czołgowo-Samochodowej MON. W lipcu 1968 r. został przeniesiony do Sztabu Generalnego WP na stanowisko z-cy Głównego Inspektora Planowania i Techniki WP do spraw techniki. Po utworzeniu Głównego Inspektoratu Techniki WP (jako odrębnej instytucji centralnej MON), w czerwcu 1974 r. został z-cą Głównego Inspektora Techniki WP - szefem badań i rozwoju techniki wojskowej. W październiku 1975 r. awansowany do stopnia gen. dywizji. Rada Państwa nadała mu 22 czerwca 1978 r. tytuł prof. n. technicznych. W kwietniu 1978 r. urlopowany z WP, w związku z powołaniem na stanowisko wiceministra przemysłu maszynowego ds. produkcji obronnej (stanowisko to zajmował do lipca 1991 r.).

Był przewodniczącym Komitetu Redakcyjnego, wydanej dwukrotnie „Encyklopedii techniki wojskowej” (1978 i 1987). Był także członkiem Komitetów Naukowych PAN, m.in. Komitetu Metalurgii PAN (1968‑1978) oraz Komitetu Budowy Maszyn PAN (1968‑78). W latach 1976‑81 był członkiem Prezydium Rady Głównej NOT. Od 1995 r. był członkiem Akademii Inżynierskiej w Polsce. Był też członkiem zarządu Towarzystwa Kultury i Historii Techniki FSNT-NOT oraz z-cą przewodniczącego Rady Naukowej Instytutu Metalurgii i Inżynierii Materiałowej im. Aleksandra Krupkowskiego PAN - IMIM PAN w Krakowie. Na emeryturze był samodzielnym pracownikiem naukowym Wojskowego Instytutu Techniki Pancernej i Samochodowej w Sulejówku oraz Wojskowego Instytutu Technicznego Uzbrojenia. Należał do Związku Powstańców Warszawskich.

W 1961 r. Jerzy Modrzewski wstąpił do Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich, z którym pozostał związany przez całe życie zawodowe jako członek Oddziału Warszawskiego. Jego wieloletnia aktywność i zaangażowanie w działalność Stowarzyszenia zaowocowały wyborem na stanowisko wiceprzewodniczącego Zarządu Głównego SIMP. Funkcję tę pełnił nieprzerwanie przez 20 lat, od 1967 do 1987 r., będąc każdorazowo wybieranym przez kolejne Walne Zjazdy Delegatów. Odpowiadał za współpracę SIMP z Siłami Zbrojnymi oraz kierował działalnością Komisji Koordynacji Pracy Kół Wojskowych SIMP.

W XXV Jubileuszowym Walnym Zjeździe Delegatów SIMP, który odbył się w Bielsku-Białej w dniach 5-7 maja 1984 r., uczestniczył również jako I zastępca Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego, podkreślając tym samym ścisły związek swojej działalności zawodowej z aktywnością społeczną i stowarzyszeniową.

Jednym z najważniejszych osiągnięć Jerzego Modrzewskiego na forum SIMP było współutworzenie w 1972 r., wraz z ówczesnym przewodniczącym Oddziału Warszawskiego SIMP Antonim Kołakowskim, Sekcji Techniki Uzbrojenia SIMP. Sekcja ta stała się ważnym ośrodkiem integrującym środowisko naukowo-techniczne zajmujące się problematyką uzbrojenia i techniki wojskowej. Jej działalność obejmowała zagadnienia związane z bronią strzelecką, artyleryjską i rakietową, amunicją i materiałami wybuchowymi, celownikami, optyką i noktowizją oraz systemami wykrywania celów i kierowania ogniem.
W uznaniu wybitnych zasług dla działalności Stowarzyszenia, a także wkładu w rozwój nauki, techniki i gospodarki, XXIV Walny Zjazd Delegatów SIMP, obradujący w Szczecinie w dniach 6-8 czerwca 1980 r., nadał Jerzemu Modrzewskiemu godność Członka Honorowego SIMP.

Dorobek naukowy Jerzego Modrzewskiego obejmuje około 150 publikacji z zakresu niezawodności, techniki specjalnej i inżynierii materiałowej oraz dwa patenty. Był promotorem sześciu doktorów i kierował licznymi krajowymi oraz międzynarodowymi zespołami badawczo-konstrukcyjnymi. Znacząco przyczynił się do rozwoju polskiej techniki wojskowej, badań nad uzbrojeniem oraz rozwoju przemysłu motoryzacyjnego, w tym samochodów marki Star. Otrzymał liczne nagrody resortowe i państwowe za osiągnięcia naukowe, konstrukcyjne i wdrożeniowe.

• Order Sztandaru Pracy I klasy
•  Order Sztandaru Pracy II klasy
•  Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski 
•  Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski 
•  Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
•  Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
•  Krzyż Walecznych
•  Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”
•  Medal „Za Odrę, Nysę, Bałtyk”
•  Medal „Za Warszawę 1939‑1945”
•  Medal „Za udział w walkach o Berlin”
•  Medal 30-lecia Polski Ludowej
•  Medal 40-lecia Polski Ludowej
•  Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
•  Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
•  Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
•  Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
•  Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
•  Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
•  Medal Komisji Edukacji Narodowej
•  Medal „Pro Memoria”
•  Odznaka „Zasłużony dla Warszawy”
•  Medal Pamiątkowy „Pro Masovia”
•  Medal „100 lat ruchu robotniczego w Polsce” (1982)
•  Nagroda Komitetu Nauki i Techniki za prace w dziedzinie uzbrojenia (1966)
•  Nagroda Ministra Przemysłu I stopnia (zespołowa) za rozwój samochodów „Star”
•  Nagroda Ministra Obrony Narodowej I stopnia za prace konstrukcyjno-technologiczne w dziedzinie uzbrojenia (1975)
•  Nagroda Ministra Obrony Narodowej II stopnia za prace konstrukcyjno-technologiczne w dziedzinie uzbrojenia (1978) 
•  Nagrody Ministra Przemysłu za prace technologiczne i wdrożeniowe

• Ojciec: Franciszek
• Matka: Maria z domu Szczycińska

Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (Kw. E II-2-7).