prof. zw. dr inż. dr h.c. Kazimierz Emil Oczoś

Studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej ukończył w latach 1952‑1957. Od 1 października 1957 r. rozpoczął pracę w Terenowym Studium Wieczorowym Wydziału Mechanicznego Politechniki Krakowskiej w Rzeszowie, gdzie w latach 1957‑1963 pracował kolejno jako asystent, starszy asystent i wykładowca. Po utworzeniu w 1963 r. Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Rzeszowie kontynuował pracę jako nauczyciel akademicki. Na Wydziale Mechanicznym zorganizował Zespół Technologii Budowy Maszyn, którym kierował, a w 1964 r. został mianowany starszym wykładowcą. W 1969 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Wydziale Ceramiki Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Od 1 października 1970 r. zajmował stanowisko docenta etatowego. W 1973 r. został kierownikiem Zakładu Obróbki Skrawaniem i Obrabiarek w Instytucie Budowy Maszyn na Wydziale Mechanicznym. Jednostka ta w 1986 r. została przekształcona w Katedrę Obróbki Skrawaniem i Obrabiarek, a w 1995 r. w Katedrę Technik Wytwarzania i Automatyzacji. W 1976 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk technicznych, a w 1990 r. tytuł profesora zwyczajnego. W 2002 r. – za całokształt działalności naukowo-dydaktycznej – Senat Politechniki Rzeszowskiej nadał prof. Oczosiowi tytuł doktora honoris causa Politechniki Rzeszowskiej im. Ignacego Łukasiewicza. Tytuł ten otrzymał 21 marca 2002 r. Był to pierwszy doktor honoris causa Politechniki Rzeszowskiej, a wyróżnienie przyznano w uznaniu jego wybitnego dorobku naukowego, dydaktycznego i organizacyjnego oraz wieloletnich zasług dla rozwoju uczelni.

Dorobek naukowy prof. Oczosia stanowi łącznie blisko 500 publikacji, w większości indywidualnych, w tym 18 publikacji zagranicznych oraz 23 uzyskane patenty. Początkowo prowadził badania nad obróbką tworzyw ceramicznych, współpracując z krajowym przemysłem porcelany elektrotechnicznej. Następnie skoncentrował się na zagadnieniach obróbki ściernej materiałów metalowych i niemetalowych. Ważnym osiągnięciem była monografia poświęcona kształtowaniu ceramicznych materiałów technicznych. W latach 1995‑2000 jego zainteresowania badawcze objęły problematykę szybkiego rozwoju wyrobu (Rapid Product Development), ze szczególnym uwzględnieniem technologii Rapid Prototyping i Rapid Tooling, których był prekursorem i propagatorem w Polsce. Podsumowaniem tych badań była książka "Kształtowanie metali lekkich", przygotowana do wydania przez PWN w 2012 r.
Wypromował ponad 500 dyplomantów oraz 8 doktorów nauk technicznych. Był recenzentem blisko 70 rozpraw doktorskich i ponad 40 habilitacyjnych, opiniował także dorobek licznych kandydatów do tytułu profesora oraz pełnił funkcję superrecenzenta wielu postępowań habilitacyjnych.
Przez blisko 17 lat pełnił funkcję rektora Politechniki Rzeszowskiej, przyczyniając się do znaczącego rozwoju jej bazy kadrowej i materialnej. Z jego inicjatywy Wyższa Szkoła Inżynierska została przekształcona w Politechnikę Rzeszowską. W latach 70. zainicjował utworzenie pierwszych w Polsce studiów o profilu lotniczym, co doprowadziło do powstania Oddziału Lotniczego, następnie Instytutu Lotnictwa oraz Ośrodka Szkolenia Personelu Lotniczego, w którym rozpoczęto kształcenie pilotów lotnictwa cywilnego.
Równolegle z działalnością naukową i dydaktyczną aktywnie uczestniczył w pracach organów nauki i szkolnictwa wyższego. Był m.in. członkiem Zespołu Dydaktyczno-Naukowego „Techniki Wytwarzania” (1973‑1976), członkiem Rady Głównej Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1977‑1980), wiceprzewodniczącym Komisji Warunków Zatrudnienia, Płac i Spraw Socjalnych, członkiem Zespołu Ekspertów ds. Perspektywicznego Modelu Szkoły Wyższej w Polsce (1979‑1980), wiceprzewodniczącym Głównej Komisji ds. Specjalizacji Zawodowej (1980‑1982), członkiem Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego (1985‑1988 i 1988‑1990), członkiem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej – Sekcji Nauk Technicznych (1988‑1990), przewodniczącym Zespołu ds. Rozmieszczenia i Struktury Szkół Wyższych Komisji Rozwoju i Organizacji oraz członkiem Sekcji Technologii i Maszyn Technologicznych Komitetu Badań Naukowych (1991‑1993 i ponownie od 2000 r.).
Od 1971 r. uczestniczył także w pracach organów Polskiej Akademii Nauk. Od 1975 r. był wybieranym członkiem Sekcji Podstaw Technologii Komitetu Budowy Maszyn PAN, której w latach dziewięćdziesiątych przez trzy kolejne kadencje pełnił funkcję wiceprzewodniczącego. Od 1990 r. był członkiem Komitetu Budowy Maszyn PAN, któremu przewodniczył w latach 1999‑2002.  W 1994 r. został wybrany członkiem zwyczajnym Akademii Inżynierskiej w Polsce, a w latach 1996‑1999 zasiadał w jej Komitecie Wykonawczym (Prezydium AIP). Był również członkiem rzeczywistym Ukraińskiej Akademii Transportu w Kijowie.
Istotnym obszarem jego aktywności była także działalność organizacyjna i wydawnicza. Pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego czasopisma „Advances in Manufacturing Science and Technology” oraz redaktora naczelnego czasopisma naukowo-technicznego „Mechanik”. Był ponadto członkiem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych.

Prof. Kazimierz Oczoś był wybitnym działaczem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich, do którego wstąpił w 1958 r. W latach 1961‑1975 pełnił funkcję przewodniczącego Oddziału SIMP w Rzeszowie, w latach 1974‑1978 był wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego, a w latach 1977‑1980 jego przewodniczącym. W 1980 r. otrzymał godność Członka Honorowego SIMP.

• Srebrny Krzyż Zasługi (1964)
• Złoty Krzyż Zasługi (1971)
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1976)
• Tytuł honorowy „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” (1977)
• Order Sztandaru Pracy II klasy (1984)
• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2001)
• Medal Komisji Edukacji Narodowej (1975)
• Nagroda II stopnia Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego za osiągnięcia dydaktyczno-wychowawcze i organizacyjne (1969)
• Nagroda II stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki za osiągnięcia dydaktyczno-wychowawcze i organizacyjne (1973)
• Nagroda I stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki za osiągnięcia dydaktyczno-wychowawcze i organizacyjne (1975‑1981)
• Nagroda I stopnia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za osiągnięcia dydaktyczno-wychowawcze i organizacyjne (1983, 1984, 1986, 1987)
• Medal Komisji Edukacji Narodowej
• Odznaka "Zasłużony Nauczyciel PRL"
• Odznaka "Zasłużony dla Sanoka"
• Medal „Zasłużony dla Politechniki Rzeszowskiej” (1988)

• Ojciec: Władysław
• Matka: Helena

Pochowany na Cmentarzu Pobitno w Rzeszowie.