prof. dr hab. inż. Piotr Antoni Dudziński

W latach 1963‑1967 uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Lubaniu Śląskim, które ukończył, zdając egzamin maturalny z wynikiem bardzo dobrym. W latach 1967‑1973 studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej na kierunku Mechanika i Budowa Maszyn. W marcu 1973 r. obronił pracę magisterską pt. „Badanie kinematyki skrętu mobilnych maszyn przegubowych”, uzyskując ocenę bardzo dobrą.
W latach 1973‑1977 odbył studia doktoranckie na Politechnice Wrocławskiej, zakończone uzyskaniem stopnia doktora nauk technicznych na podstawie rozprawy pt. „Metoda doboru układu skrętu maszyn przegubowych na podwoziu kołowym”. Rozprawa doktorska została wyróżniona Nagrodą Ministra Edukacji Narodowej. W okresie od kwietnia 1985 r. do stycznia 1987 r. odbył pobyt naukowy w ramach prestiżowego stypendium Fundacji Alexandra von Humboldta w Institut für Maschinenwesen im Baubetrieb na Uniwersytecie Fridericana w Karlsruhe. W latach 1989‑1991 odbył studium habilitacyjne na Technicznym Uniwersytecie w Dreźnie, w Institut für Kraftfahrzeug-, Land- und Fördertechnik. W czerwcu 1991 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w wyniku nostryfikacji stopni naukowych „Doctor Scientiae technicarum” i „Doktoringenieur Habilitatus”, uzyskanych na Technicznym Uniwersytecie w Dreźnie na podstawie rozprawy pt. „Vergleich verschiedener Lenksysteme bei geländegängigen Maschinen mit Radfahrwerken und verschiedenen Antriebsarten”.
W okresie od kwietnia do czerwca 1993 r. odbył pobyt naukowy w ramach stypendium Fundacji Alexandra von Humboldta na Technicznym Uniwersytecie w Berlinie, w Institut für Land- und Baumaschinen.

Jego działalność naukowa i dydaktyczna koncentruje się w szczególności na metodologii projektowania maszyn i pojazdów off-road, mechanice procesów interakcji podwozi i narzędzi roboczych z podłożem, wirtualnym prototypowaniu oraz zastosowaniu układów mechatronicznych w procesach automatyzacji i autonomizacji tej klasy obiektów.
Jest autorem i współautorem kilkuset publikacji naukowych krajowych i zagranicznych, w tym prac opublikowanych w prestiżowych czasopismach międzynarodowych, takich jak Journal of Terramechanics, Archives of Civil and Mechanical Engineering, Soil and Tillage Research oraz Energies. Wielokrotnie prezentował wyniki swoich badań podczas krajowych i międzynarodowych kongresów naukowych, w tym w formie referatów plenarnych na kongresach The International Society for Terrain-Vehicle Systems (ISTVS), m.in. w Rottach-Egern, Cambridge i Barcelonie, a także na Uniwersytecie Technicznym w Dortmundzie.
Jest autorem trzech monografii, w tym książki „Lenksysteme für Nutzfahrzeuge”, wydanej przez Springer-Verlag Berlin Heidelberg w 2005 r. Jest również autorem i współautorem ponad 60 patentów i zgłoszeń patentowych, w tym 10 o zasięgu międzynarodowym, uzyskanych lub zgłoszonych m.in. w Niemczech, Wielkiej Brytanii, Francji, Włoszech, USA i Japonii.
Był promotorem 13 obronionych rozpraw doktorskich, w tym prac doktorantów z Niemiec; 12 spośród promowanych rozpraw zostało wyróżnionych. Pełnił funkcję recenzenta licznych rozpraw doktorskich i habilitacyjnych oraz wniosków o nadanie tytułu profesora i powołanie na stanowisko profesora, w tym na zlecenie uczelni zagranicznych.
Opracował koncepcję i doprowadził do realizacji unikalnego laboratorium badawczo-dydaktycznego, wyróżniającego się nie tylko w skali kraju, lecz także na arenie międzynarodowej. Przygotował i wdrożył nowe programy wykładów, w tym prowadzonych w językach obcych, a także zajęcia laboratoryjne i projekty badawcze. Jego dyplomanci wielokrotnie zdobywali nagrody I, II i III stopnia w konkursach ogólnopolskich i wydziałowych oraz złote medale na światowych wystawach wynalazków. W latach 1977‑1995 był adiunktem w Instytucie Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn Politechniki Wrocławskiej. W lipcu 1995 r. uzyskał stanowisko profesora nadzwyczajnego Politechniki Wrocławskiej, w październiku 2004 r. - tytuł profesora nauk technicznych, a w lutym 2008 r. - stanowisko profesora zwyczajnego Politechniki Wrocławskiej. W 1999 r. został kierownikiem Zakładu, a w latach 2014‑2019 pełnił funkcję kierownika Katedry Inżynierii Maszyn Roboczych i Pojazdów Przemysłowych. W latach 1999‑2005 był zastępcą dyrektora ds. nauki i współpracy z zagranicą Instytutu Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn. W latach 2010‑2020 pełnił funkcję pełnomocnika Rektora Politechniki Wrocławskiej ds. Dolnośląskiego Festiwalu Nauki. Równolegle rozwijał aktywną działalność naukową, ekspercką i organizacyjną w krajowych i międzynarodowych organizacjach naukowo-technicznych. Już od 1979 roku był członkiem The International Society for Terrain-Vehicle Systems, międzynarodowego stowarzyszenia zajmującego się problematyką pojazdów terenowych, ich właściwościami trakcyjnymi, konstrukcją i eksploatacją w zróżnicowanych warunkach terenowych. W latach 1980‑2000 pełnił funkcję sekretarza regionalnego Towarzystwa na Europę Centralną i Wschodnią, odpowiadając za rozwijanie kontaktów i współpracy specjalistów z tego regionu z międzynarodowym środowiskiem badawczym. W latach 1996‑2009 był natomiast sekretarzem The International Society for Terrain Vehicle Systems na Europę Środkową i Wschodnią. W latach 1995‑1999 był członkiem Rady Technicznej niemieckiej firmy INTERTRACTOR w Gevelsberg. Funkcja ta miała charakter techniczno-doradczy i wiązała się z wykorzystaniem wiedzy inżynierskiej oraz doświadczenia w ocenie zagadnień dotyczących techniki, konstrukcji, rozwoju i zastosowania urządzeń oraz rozwiązań technicznych związanych z działalnością przedsiębiorstwa. W tym samym okresie, w latach 1995‑1999, był również członkiem Rady Naukowej Instytutu Mechanizacji Budownictwa i Górnictwa Skalnego w Warszawie. Ponownie został członkiem Rady Naukowej tego Instytutu w 2018 roku. Udział w pracach Rady Naukowej oznaczał zaangażowanie w ocenę działalności badawczej Instytutu, jego kierunków rozwoju naukowego, problematyki badawczej oraz osiągnięć naukowych. Powrót do tego gremium w 2018 roku potwierdza utrzymywanie aktywnego związku z działalnością naukową Instytutu również po wielu latach. W 2001 roku został członkiem międzynarodowej grupy eksperckiej Münchener Kreis – Expert Panel of Construction Equipment e.V. Było to międzynarodowe grono specjalistów związanych z problematyką maszyn i sprzętu budowlanego. Członkostwo w takim panelu stanowiło potwierdzenie jego kompetencji eksperckich i doświadczenia w dziedzinie techniki maszyn budowlanych oraz umożliwiało udział w międzynarodowej wymianie wiedzy i opinii dotyczących rozwoju oraz zastosowania sprzętu budowlanego. W latach 2005‑2009 pełnił funkcję przewodniczącego na Dolny Śląsk Towarzystwa Naukowego Societas Humboldt’iana Polonorum. Odpowiadał tym samym za działalność Towarzystwa w regionie dolnośląskim, jego reprezentowanie oraz rozwijanie współpracy w środowisku naukowym. Funkcja ta stanowiła uzupełnienie jego działalności stricte technicznej i eksperckiej o aktywność organizacyjną oraz środowiskową.

Piotr Dudziński został członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich 1 stycznia 1975 r. Od 1980 r. jest rzeczoznawcą SIMP. W latach 2003‑2015 był wiceprzewodniczącym Sekcji Głównej Maszyn Roboczych Ciężkich i Transportu Bliskiego (MRCiTB), a od 2015 r. pełni funkcję jej przewodniczącego.
W ramach działalności w SIMP aktywnie angażował się w rozwój i ożywienie działalności Sekcji Maszyn Roboczych Ciężkich i Transportu Bliskiego przy Katedrze i Laboratorium Maszyn Roboczych i Pojazdów Przemysłowych Politechniki Wrocławskiej. Do najważniejszych działań należą:

• pozyskiwanie nowych członków SIMP i aktywizowanie środowiska inżynierskiego;
• rozwijanie współpracy z Wydziałem Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej, Wojskowym Instytutem Techniki Inżynieryjnej oraz Akademią Wojsk Lądowych we Wrocławiu;
• upowszechnianie, pod patronatem i z wykorzystaniem logo SIMP, wyników prac naukowo-technicznych w branżowych czasopismach naukowo-technicznych oraz podczas konferencji z udziałem przedstawicieli przemysłu;
• opracowywanie projektów naukowo-innowacyjnych na potrzeby małych i średnich przedsiębiorstw;
• prowadzenie działalności konsultacyjnej i eksperckiej w zakresie eksploatacji urządzeń dźwigowych i transportowych oraz maszyn roboczych na rzecz krajowych podmiotów przemysłowych;
• popularyzowanie działalności i zadań programowych Sekcji MRCiTB wśród studentów, w szczególności kierunków Automatyka i Robotyka, Transport oraz Mechanika i Budowa Maszyn, m.in. poprzez tablice informacyjne i spotkania ze studentami;
• wspieranie udziału dyplomantów w konkursach wydziałowych, ogólnopolskich organizowanych przez Zarząd Główny SIMP oraz w konkursach międzynarodowych, w których odnosili znaczące sukcesy;
• współudział w działalności Studenckiego Koła Naukowego OFF-ROAD na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej. Studenci tego koła skonstruowali łazik marsjański SCORPIO, który wielokrotnie zdobywał medalowe miejsca w zawodach w USA i Europie, a w 2016 r. został zaprezentowany na wystawie „7 Cudów Wrocławia i Dolnego Śląska”.

Działalność Piotra Dudzińskiego w SIMP stanowi istotny wkład w integrację środowiska naukowego, akademickiego i przemysłowego oraz w rozwój młodej kadry inżynierskiej w obszarze maszyn roboczych, transportu bliskiego i pojazdów terenowych.

W dorobku naukowym, wynalazczym i organizacyjnym Profesora znajduje się wiele prestiżowych nagród i wyróżnień krajowych oraz międzynarodowych, przyznanych za osiągnięcia naukowe, techniczne, wynalazcze i działalność na rzecz popularyzacji nauki. Są to m.in.:

2022 – wyróżnienie „Spiritus Movens” Dolnośląskiego Festiwalu Nauki.
2020 – Specjalna Nagroda Naukowa im. Romana Sobolskiego.
2020 – Dyplom Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za uzyskanie wysokiej rangi nagród w związku z prezentacją wynalazków w 2019 r. na międzynarodowych targach wynalazczości.
2019 – Nagroda I stopnia Naczelnej Organizacji Technicznej oraz Złoty Medal z Wyróżnieniem na Światowej Wystawie Wynalazczości, Badań i Nowych Technologii w Walencji za wdrożony wynalazek „Innovative system for monitoring the tip-over stability of mobile excavating machines on a tracked undercarriage”.
2019 – tytuł „Lider Innowacji w Polsce” za działalność naukową o dużym znaczeniu dla rozwoju nauki i innowacyjnej gospodarki oraz promocji Polski jako kraju o wysokim potencjale intelektualnym, innowacyjnym i organizacyjnym.
2018 – prestiżowa nagroda branżowego niemieckiego stowarzyszenia technicznego Verband der Baubranche, Umwelt- und Maschinentechnik za wdrożony projekt innowacyjny „Uniwersalny autonomiczny pojazd”.
2017 – I miejsce w Ogólnopolskim Konkursie SIMP na „Najlepsze osiągnięcie techniczne 2017 roku w Polsce” w kategorii prac naukowo-badawczych za projekt „Nowej generacji elektryczny pojazd o adaptacyjnych właściwościach eksploatacyjnych jako platforma bazowa dla uniwersalnych aplikacji”.
2016 – Złoty Medal na Międzynarodowych Targach Wynalazczości, Badań Naukowych i Nowych Technik BRUSSELS INNOVA za wdrożony wynalazek „New generation mobile land vehicle with adaptive operating properties”.
2016 – Dyplom Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za projekt „Innowacyjne urządzenie do eksperymentalnej identyfikacji dynamicznych wskaźników interakcji pojazdu z terenem do serwisowania cięgien linowych i transportu specjalnego”.
2016 – zaproszenie, jako jedynej jednostki naukowo-badawczej z Polski, do prezentacji osiągnięć innowacyjnych w dziale Forschung Live podczas Światowej Wystawy Maszyn Roboczych i Pojazdów Przemysłowych BAUMA w Monachium.
2014 – Złoty Medal na Międzynarodowym Salonie Innowacji w Genewie za wdrożony wynalazek „Système pour la prédiction expérimentale d’interaction dynamique”.
2014 – Certyfikat Federacji Kosmonautyki Rosji za wyróżniające osiągnięcie zaprezentowane na Międzynarodowym Salonie Innowacji w Genewie – urządzenie „Innovative system for experimental prediction of dynamic interaction between off-road machines and terrain”.
2014 – wyróżnienie „Lew Politechniki Wrocławskiej” za niestrudzoną popularyzację nauki wśród młodzieży oraz zaangażowanie w organizację Dolnośląskiego Festiwalu Nauki.
2013 – I miejsce w Ogólnopolskim Konkursie SIMP na „Najlepsze osiągnięcie techniczne w Polsce” w kategorii prac naukowo-badawczych za projekt „Mechatroniczny pojazd gąsienicowy nowej generacji o adaptacyjnej mobilności”.
2013 – I stopień nagrody Wrocławskiej Rady Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych NOT za „Najlepsze rozwiązanie w dziedzinie techniki”.
2013 – Nagroda Indywidualna Kolegium Rektorów Uczelni Wrocławia, Opola i Zielonej Góry im. prof. Józefa Dudka za działalność na rzecz środowiska akademickiego.
2013 – Dyplom Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za projekt „Układ jezdny o adaptacyjnej strukturze i zwiększonej mobilności”.
2013 – Dyplom Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za projekt „Mechatroniczny pojazd gąsienicowy nowej generacji o adaptacyjnej mobilności do serwisowania cięgien linowych i transportu”.
2013 – Złoty Medal na 62. Międzynarodowych Targach Wynalazczości, Badań Naukowych i Nowych Technik BRUSSELS INNOVA za wdrożony wynalazek „Innovative device for experimental identification of dynamic indicators of vehicle interaction with deformable base”.
2013 – laureat konkursu Komisji Europejskiej w Brukseli na projekt badawczy w ramach programu FP7-SME-2013, projekt nr 606227 – PROSYMA.
2012 – Złoty Medal na 61. Międzynarodowych Targach Wynalazczości, Badań Naukowych i Nowych Technik BRUSSELS INNOVA za wynalazek „Mechatroniczny pojazd gąsienicowy nowej generacji o adaptacyjnej mobilności do serwisowania cięgien linowych i transportu”.
2012 – Złoty Medal na 61. Międzynarodowych Targach Wynalazczości, Badań Naukowych i Nowych Technik BRUSSELS INNOVA za wynalazek „Układ jezdny o adaptacyjnej strukturze i zwiększonej mobilności”.
2012 – Nagroda I stopnia Wrocławskiej Rady Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych NOT za „Najlepsze rozwiązanie w dziedzinie techniki”.
2012 – Dolnośląski Mistrz Techniki za wdrożony wynalazek „Mechatroniczny układ skrętu nowej generacji mobilnej maszyny roboczej”.
2010 – tytuł „Dolnośląskiego Mistrza Techniki” za wdrożony wynalazek „Mechatroniczny układ skrętu nowej generacji mobilnej maszyny roboczej”.
2006 – Indywidualna Nagroda Prezesa Rady Ministrów za wybitne osiągnięcie naukowe.
2004 – Zespołowa Nagroda Ministra Nauki za międzynarodowe osiągnięcia wynalazcze.
2003 – Złoty Medal na 52. Międzynarodowej Wystawie Wynalazków, Badań i Nowych Technologii BRUSSELS EUREKA za wynalazek „Nowa generacja wielozadaniowych poduszkowców z napędem hybrydowym”.
2003 – wyróżnienie „HUGON” Dolnośląskiego Festiwalu Nauki za wybitne osiągnięcia w zastosowaniu nauki w gospodarce.
2002 – Złoty Medal na 51. Międzynarodowej Wystawie Wynalazków, Badań i Nowych Technologii BRUSSELS EUREKA za wynalazek „Aktywny układ do poprawy stateczności dynamicznej pojazdów przemysłowych”.
2002 – tytuły „Dolnośląskiego Mistrza Techniki” i „Mistrza Zagłębia Miedziowego” oraz Nagroda NOT I stopnia za rozwiązanie „Wóz odstawczy wywrotkowy typu WKPL 35/40 o ładowności 40 ton z hydrostatycznym napędem jazdy na 4 koła”.
2001 – Zespołowa Nagroda Ministra Edukacji Narodowej za udział w opracowaniu nowej generacji układu jezdnego pojazdu z gąsienicami elastomerowymi.
1989 – Indywidualna Nagroda Ministra Edukacji Narodowej za osiągnięcia naukowe.
1978 – Indywidualna Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych.
Szczególne miejsce w dorobku Profesora zajmują osiągnięcia wynalazcze i wdrożeniowe, będące efektem wieloletniej współpracy zespołu badawczego z przedsiębiorstwami krajowymi i zagranicznymi. Wspólnie z zespołem opracowano, opatentowano i wdrożono do praktyki przemysłowej, również poza granicami Polski, szereg innowacyjnych rozwiązań z zakresu maszyn roboczych, pojazdów przemysłowych, układów jezdnych i mechatroniki. Do najważniejszych należą m.in.:

• nowej generacji układ jezdny z gąsienicami elastomerowymi, opracowany dla niemieckiej firmy INTERTRACTOR;
• nowatorski gąsienicowy układ jezdny do zastosowań arktycznych, opracowany dla kanadyjskiej firmy CUBEX;
• wóz odstawczy wywrotkowy WKPL 35/40 o ładowności 40 ton, wyposażony w hydrostatyczny napęd jazdy na cztery koła, opracowany dla firmy ZANAM – KGHM Polska Miedź;
• szereg innych innowacyjnych rozwiązań technicznych opracowanych i wdrożonych we współpracy z polskimi przedsiębiorstwami, m.in. FADROMA i LENA.

Istotnym potwierdzeniem międzynarodowego znaczenia tych prac było wielokrotne prezentowanie osiągnięć zespołu na najważniejszych światowych wystawach i targach wynalazczości, w tym BRUSSELS EUREKA, BRUSSELS INNOVA oraz Międzynarodowym Salonie Innowacji w Genewie, gdzie opracowane rozwiązania wielokrotnie zdobywały złote medale i inne prestiżowe wyróżnienia.
Na szczególne podkreślenie zasługuje również udział zespołu w prezentacji osiągnięć innowacyjnych w ramach Forschung Live podczas światowych targów BAUMA w Monachium w latach 2016, 2019 i 2022. Zaproszenie do tego prestiżowego wydarzenia, jako jedynej jednostki naukowo-badawczej z Polski, stanowiło znaczące wyróżnienie i potwierdzenie międzynarodowej pozycji osiągnięć badawczych i wdrożeniowych Profesora oraz kierowanego przez niego zespołu.

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 2019
• Złoty Medal za Długoletnią Służbę – 2017
• Medal Komisji Edukacji Narodowej – 2011
• Złoty Krzyż Zasługi – 2005
• Srebrny Krzyż Zasługi – 1998
• Honorowe Wyróżnienie Polskiego Lobby Przemysłowego „Dobrze Zasłużony dla Polskiego Przemysłu – Bene Meritus pro Industria Poloniae” – 2026
• Odznaka SIMP im. prof. Henryka Mierzejewskiego za wybitne osiągnięcia inżynierskie – 2016
• Honorowa Odznaka SIMP: brązowa – 1988, srebrna – 2005, złota – 2010
• Złota Odznaka Politechniki Wrocławskiej – 1993
• Medal „Niezłomni” NSZZ „Solidarność” – Dolny Śląsk – 2019.
• Członek Honorowy SIMP – 2022.

• Ojciec: Stanisław
• Matka: Erika z domu Michalska
• Żona: Jolanta
• Córka: Dominika