mgr inż. Stanisław Julian Piotrowski

Stanisław Julian Piotrowski urodził się 16 lutego 1893 r. w Nowym Targu, jako syn Antoniego — prawnika i Zofii z Gutowskich. W 1911 r. ukończył gimnazjum św. Anny w Krakowie i zapisał się na Wydział Budowy Maszyn Szkoły Politechnicznej we Lwowie. 

W sierpniu 1914 r. wstąpił w Krakowie do Legionów Polskich, gdzie w I pułku artylerii awansował od kanoniera do podporucznika (1 kwietnia 1917 r.). Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 r. Stanisław Piotrowski został zdegradowany do stopnia ogniomistrza i wcielony do armii austriackiej, w której ukończył szkołę rezerwowych oficerów artylerii w Bratysławie, a podczas urlopu na studia uzyskał absolutorium w Lwowskiej Szkole Politechnicznej. Od maja 1918 r. do końca wojny przebywał na froncie włoskim i albańskim. Stanisław Piotrowski wrócił do Polski w grudniu 1918 r. i zgłosił się jako ochotnik do Wojska Polskiego, następnie służył w Dowództwie Armii Kraków. Od 1 maja 1919 r. pracował w Departamencie Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych, przemianowanym wiosną 1921 r. na Departament Uzbrojenia. 30 listopada 1920 r. ukończył Wydział Mechaniczny Szkoły Politechnicznej we Lwowie. 17 lutego 1922 r. został przeniesiony do rezerwy w stopniu kapitana. W latach 1922‑39 pracował w przemyśle zbrojeniowym, zajmując stanowiska: inżyniera warsztatowego Fabryki Amunicji w Warszawie (1922), wicedyrektora Centralnego Zarządu Wytwórni Wojsk. (1923‑24), dyrektora Państwowej Fabryki Karabinów w Warszawie (1924‑30), dyrektora Państwowej Fabryki Amunicji w Skarżysku-Kamiennej (1934‑35), dyrektora Państwowych Zakładów Lotniczych w Warszawie i Rzeszowie (1935‑39). 

22 grudnia 1947 r. powrócił do Polski i w marcu 1948 r. został zatrudniony jako refe-rent w Centralnym Biurze Konstrukcyjnym Przemysłu Motoryzacyjnego w Warszawie. Od wrzesnia 1948 r. do października 1952 r. był zastępcą dyrektora ds. inwestycji Fabryki Samochodów Osobowych (FSO), a następnie aż do marca 1968 r. głównym inż. projektu inwestycji FSO. Po przejściu na emeryturę pracował na pół etatu w Biurze Projektów Rozbudowy FSO, jako starszy projektant. Na tych stanowiskach inż. Piotrowski kierował projektami wszystkich inwestycji oraz biurem projektowym FSO dla drobniejszych prac. Pełnił również funkcję sekretarza Zespołu Oceny Projektów Inwestycyjnych i Rady Technicznej FSO. Równolegle współpracował z organizacjami technicznymi i naukowymi. W 1961 r. był członkiem Zarządu Oddziału Warszawskiego SIMP, a także czł. Rady Rzeczo-znawców SIMP w dziedzinie budowy i organizacji fabryk przemysłu metalowego, członkiem rad naukowych Instytutu Ekonomiki i Organizacji Przemysłu i Instytutu Organizacji Przemysłu Maszynowego, brał udział w pracach Komitetu Obrońców Pokoju na terenie FSO, zaś w październiku 1956 r. został wybrany przewodniczącym Samorządu Robotniczego tej fabryki. 

Działalność społeczną Stanisław Piotrowski rozpoczął w Kole Mechaników Stowarzyszenia Techników w Warszawie. W 1925 r. był członkiem zarządu tego koła. W 1937 r. prezesował w Kole Wychowanków Politechniki Lwowskiej SIMP, a. w 1939 r. został prezesem SIMP. W 1937 r. na I Polskim Kongresie Inżynierów we Lwowie wygłosił referat: „Zagadnienie produkcji silników lotniczych”, postulując rozwinięcie prac badawczych, utworzenie samodzielnego wydziału lotniczego na Politechnice Warszawskiej i planowane zamówienia rządu na sprzęt lotniczy. W 1935 r. rozpoczął współpracę z Muzeum Przemysłu i Techniki, uczestnicząc w akcji ochrony zabytków techniki na terenie Zagłębia Staropolskiego. Współredagował czasopismo „Mechanik”, gdzie w latach 1938‑39 był członkiem komitetu redakcyjnego. Należał do Związku Legionistów i w l. 1930‑35 był prezesem jego oddziału w Skarżysku-Kamiennej. We wrześniu 1939 r. Stanisław Piotrowski przedostał się do Francji i wstąpił do artylerii przeciwlotniczej w okolicach Nantes. W okresie luty-czerwiec 1940 r. pełnił funkcję dyrektora oddziału Arsenału Francuskiego, organizując produkcję amunicji przeciwlotniczej. Po kapitulacji Francji pozostał w Paryżu, pracując w Biurze Likwidacji Arsenału Francuskiego, uruchomił także nielegalną komórkę pomocy polskim pracownikom z rządowych fabryk francuskich, która działała przez cały czas okupacji, W wyzwolonym Paryżu ponownie podjął pracę w Arsenale i jednocześnie w Polskim Czerwonym Krzyżu, lecz w grudniu 1944 r. zapadł na chorobę reumatyczną i został przewieziony do szpitala w Edynburgu. Po zakończeniu wojny (w latach 1945‑47) pracował w Sekcji Motoryzacyjnej Wojskowego Instytutu Technicznego w Edynburgu, gdzie współorganizował liceum mechaniczne dla zdemobilizowanych żołnierzy polskich 
i wykładał tam mechanikę i technologię metali.

Był odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V kl., Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości, dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim OOP (1961).

Zmarł 21 kwietnia 1968 r. w Warszawie i został pochowany na cm. Powązkowskim (kw. 138-111-30). Piotrowski był żonaty od r. 1928 z Zofią z Kudlińskich. Dzieci nie miał.