inż. Zdzisław Nowakowski

Ukończył w 1926 r. Gimnazjum im. Tadeusza Reytana w Warszawie i uzyskał z końcem 1933 r. dyplom inżyniera mechanika na Politechnice Warszawskiej, gdzie w latach 1934‑1937 był starszym asystentem Zakładu Maszyn i Turbin Parowych. 

Pracę zawodową rozpoczął jako konstruktor narzędzi w Zakładach H. Cegielskiego w Poznaniu, następnie od 1934 r. pracował jako konstruktor, a później szef narzędziowni w Fabryce Samochodów w Ursusie, należącej do Państwowych Zakładów Inżynierii. Podczas okupacji niemieckiej był w tej fabryce pracownikiem narzędziowni i planistą, a jednocześnie współdziałał z ruchem oporu wspomagając konspiracyjną produkcję broni. W latach 1942 i 1943 był dwukrotnie więziony na Pawiaku. Po wyzwoleniu pracował jako kierownik wydziału w Południowym Zjednoczeniu Przemysłu Metalowego w Bytomiu. Od 1946 r. był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Jako kierownik Śląskiej Delegatury Zjednoczenia Przemysłu Obrabiarkowego pracował od 1946 r. w Katowicach. W 1947 r. objął stanowisko dyrektora naczelnego Fabryki Obrabiarek „Poręba” k. Zawiercia, a w 1948 r. dyrektora naczelnego Centralnego Zarządu Budowy Maszyn Górniczych w Bytomiu. 18 kwietnia 1951 r. został powołany na dyrektora naczelnego Centralnego Zarządu Przemysłu Okrętowego, a po jego przemianowaniu w 1958 r. na Zjednoczenie Przemysłu Okrętowego był tam dyrektorem generalnym. Pracował na tym stanowisku przez jedenaście lat, przyczyniając się w dużym stopniu do rozwoju nowoczesnego polskiego przemysłu okrętowego, tj. do budowy stoczni i całej serii nowych typów statków, zarówno dla potrzeb kraju, jak też na eksport, zwłaszcza do Związku Radzieckiego, dzięki czemu przemysł ten stał się jedną z ważnych gałęzi gospodarki narodowej i jednym z większych producentów statków transportowych i rybackich na świecie. Z jego inicjatywy podjęte były m. in. uchwały Rady Ministrów: z 1 grudnia 1951 r. w sprawie dalszego rozwoju tego przemysłu (w uchwale była też zawarta tzw. karta stoczniowca) i z 2 lutego 1961 r. o priorytecie budowy suchego doku i jego zaplecza w Stoczni Gdyńskiej. Nakreślił też pierwszą perspektywiczną koncepcję rozwoju polskiego przemysłu okrętowego. Był też pierwszym przewodniczącym Sekcji Budowy Okrętów w Stałej Komisji Maszynowej Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej. Wchodził w skład Komitetu Nadzoru Polskiego Rejestru Statków. Od 1 listopada 1962 r. do 31 stycznia 1968 r. był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego, nadzorując m. in. pracę departamentów: Planowania i Produkcji. W latach 1965‑68 sprawował również funkcję przewodniczącego Komisji Głównej Morskiej Komitetu Nauki i Techniki. Od 1 lutego 1968 r. do śmierci był prezesem Urzędu Patentowego. Był też od 1965 r. członkiem Rady Naukowej Instytutu Okrętowego Politechniki Gdańskiej. 

Czynny w pracach społecznych Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich, pełnił w nim funkcje: sekretarza generalnego (1939 r.), członka pierwszego zarządu po wojnie (marzec-kwiecień 1946 r.) oraz przewodniczącego Zarządu Głównego (1965‑69). Był również członkiem Rady Głównej i Zarządu Głównego Naczelnej Organizacji Technicznej. Od powstania w 1956 r. czasopisma „Budownictwo Okrętowe” - organu Sekcji Okrętowców SIMP ściśle współpracował z jego redakcją jako autor oraz przewodniczący, a potem członek Rady Programowej. W piśmie tym oraz wielu innych, np. „Przegląd Mechaniczny”, „Technika i Gospodarka Morska”, „Morze”, „Głos Stoczniowca", „Polish Maritime News”, „Przegląd Zachodnio-Pomorski” opublikował liczne artykuły, poświęcone rozwojowi technicznemu, produkcyjnemu i organizacyjnemu polskiego przemysłu okrętowego, które miały stanowić materiał do zaplanowanej obszernej książki. Był współautorem książki „Polski przemysł okrętowy” (W. 1959), opracował też referat „Przemysł okrętowy w Polsce Ludowej” (powielony w 1963 r.). W 1965 r. był N. członkiem Komitetu Honorowego Zjazdu Absolwentów Szkoły Inżynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda w Warszawie.

• Współtwórca i główny organizator powojennego polskiego przemysłu okrętowego
• Autor pierwszej długofalowej koncepcji rozwoju polskiego przemysłu okrętowego
• Doprowadził do dynamicznego wzrostu produkcji statków
• Inicjator kluczowych decyzji rządowych
• Pierwszy przewodniczący Sekcji Budowy Okrętów w Stałej Komisji Maszynowej Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG), reprezentujący polski przemysł okrętowy na forum międzynarodowym
• Autor i współautor licznych publikacji naukowo-technicznych
• Podczas okupacji niemieckiej uczestniczył w działalności konspiracyjnej, wspierając produkcję broni dla ruchu oporu; dwukrotnie był więziony na Pawiaku.

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski 
• Order Sztandaru Pracy II klasy
• Order Czerwonego Sztandaru Pracy 

• Ojciec: Jan
• Matka: Bronisława z Pawłowskich
• Żona: Zofia Łopaczewska (małżeństwo zawarte w 1940)
• Dzieci: Krystynę (ur. 1944), Roman (ur. 1946), Bogdan (ur. 1953)

Pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach.